1. Να σκαλίσω τις πιπεριές, τις μελιτζάνες και τα σέσκουλα.
2. Να μαζέψω τον σπόρο από το σχοινόπρασο.
3. Να καθαρίσω το κοτέτσι.
4. Να μαζέψω κορόμηλα για μαρμελάδα, σιρόπι (για τα κρέατα στη γάστρα) και χυμό για παιδιά και φίλους.
5. Να πάω στο βουνό να φέρω φυτόχωμα.
6. Να σπείρω σε σακουλάκια ντομάτες όψιμες για το θερμοκήπιο.
7. Να αραιώσω τα παντζάρια, να μεταφυτέψω τα περισσευούμενα.
8. Να αγοράσω πρόβειο γάλα από τον γείτονα, 10 λίτρα, για τυρί και γιαούρτι.
9. Να αλέσω κριθάρι, σκληρό και μαλακό σιτάρι – την Πέμπτη καίω φούρνο και ψήνω.
10. Ό,τι προλάβω, κι αύριο μέρα είναι.
11. Βρήκα κόπρανα αγριογούρουνου στο μποστάνι. Θα τα φάνε όλα τα καρπούζια, τα πεπόνια και τα κολοκύθια. Πρέπει να περιφράξω μια πλευρά του χτήματος που άφησα απερίφραχτη, γύρω στα 100 ευρά, παλούκια και συρματόπλεγμα. Μετά τις 20 Ιουλίου, όταν μπει το οικογενειακό επίδομα (240 ευρά + 120 τα καθυστερημένα). Βάλτε τα μη σας χέσω.
12. Το πάει για βροχή – πόσο θα με ξεκούραζε μια καλή βρόχα!
13. Ξαναδιαβάζω την Μεταμοντέρνα Κατάσταση του Ζαν-Φρανσουά Λιοτάρ. Νομίζω πως δεν θα σας ενοχλήσω εάν μεταφέρω ένα σύντομο εδάφιο (σελ. 27, εκδ. Γνώση) σχετικά με μια κοινωνικοοικονομική αντίφαση της εποχής μας: ‘ θέλει λιγότερη εργασία (για να μειώσει το κόστος εργασίας) και συνάμα περισσότερη εργασία (για να ελαφρύνει το κοινωνικό φορτίο του άνεργου πληθυσμού). Αλλά στο εξής η δυσπιστία είναι τόσο μεγάλη, ώστε δεν προσδοκούμε από αυτές τις ασυνέπειες μια σωτήρια διέξοδο, όπως έκανε ο Marx.’
14. Τη φράση ‘ η μοντέρνα εποχή τελείωσε κι αρχίζει η μεταμοντέρνα’ θα μπορούσαμε να την διατυπώσουμε κι ως εξής: η επέκταση του καπιταλισμού τελείωσε και ταυτόχρονα ο Κύριος συνειδητοποιεί ότι δεν μπορεί να πραγματοποιήσει τις επιθυμίες Του – να γίνει δηλαδή αθάνατος και να μην εξαρτάται πια από τους Υποτελείς Του.