1. Υποστηρίζω ότι η γέννηση της νέας Αριστεράς, της Αριστεράς της εποχής της συρρίκνωσης του καπιταλισμού, θα γίνει με την σαφή και απλή συνόψιση της πολιτικής της φιλοσοφίας σε σύνθημα με τη μορφή διλήμματος : Ή ΘΑ ΜΑΣ ΕΞΟΝΤΩΣΟΥΝ ΟΛΟΥΣ Ή ΘΑ ΕΡΓΑΖΌΜΑΣΤΕ ΕΝΑ ΜΗΝΑ ΤΟΝ ΧΡΟΝΟ. Γιατί όμως δίλημμα; Γιατί αυτό το δίλημμα; Γιατί τόση υπερβολή;
2. Το δίλημμα καταγράφει δύο αντικρουόμενες επιθυμίες, του Κυρίου (καπιταλιστή) και των Υποτελών (εργαζομένων, ανέργων, αέργων, νέων, γέρων), αναγνωρίζει δηλαδή την ύπαρξη του κοινωνικού πολέμου, που παράγεται από την ίδια την κυριαρχική σχέση, στην οποία ο ένας διατάσσει, με βασικό περιεχόμενο της διαταγής την αρπαγή και καταστροφή του τεράστιου και συλλογικά παραγόμενου κοινωνικού πλούτου, και ο άλλος εκτελεί,υπακούει και υφίσταται τις συνέπειες της αρπαγής και της καταστροφής.
3. Αυτό το δίλημμα: καταγράφει την επιθυμία και την στρατηγική του Κυρίου: την με παντοίους τρόπους εξόντωσή μας διότι είμαστε άχρηστοι ως παραγωγοί και καταναλωτές, είμαστε πολλοί, περιττοί, επικίνδυνοι πλεονάζοντες πληθυσμοί – εξόντωση και εξουδετέρωση με την ανεργία, την πείνα, τη πρέζα, τις ασθένειες, που δεν είναι παρά πολιτισμικές επιδημίες (καρκίνος, καρδιά, εγκεφαλικά κ.α.), τα ίδια τα φάρμακα, τους θανάτους του εμφυλίου οδικού πολέμου (25.000 κάθε χρόνο στην Ευρώπη), τους μεταξύ των φτωχών φόνους. Όσο περνάει ο καιρός οι Υποτελείς συνειδητοποιούν αυτή την στρατηγική επιθυμία του Κυρίου ημών.
4. Καταγράφει τις δυνατότητες της εποχής μας: μπορούμε σήμερα να παράγουμε τον κοινωνικό πλούτο που χρειαζόμαστε γρήγορα και με λιγότερη από ό,τι στο παρελθόν εργασία. Να θυμηθούμε ότι χάριν της ρομποτικής μέχρι το 2040 θα χαθεί το 40% των θέσεων εργασίας στις μεγαλύτερες καπιταλιστικές επιχειρήσεις – και, εννοείται, όχι μόνο εκεί.
5. Οι δυνατότητες υπάρχουν, οι Υποτελείς θέλουν να εργάζονται λιγότερο αλλά δεν μπορούν να δουν κάτι πέραν του υπάρχοντος, για να συνοψίσουμε σε μια πρόταση την Σχολή της Φραγκφούρτης, γιατί αυτό είναι μία τρομακτική και οδυνηρή συνέπεια του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής ζωής – εκτός από εμπορεύματα παράγει και υποκείμενα που δεν μπορούν να επαναστατήσουν – και το κάνει μέσω της παραγωγής των εμπορευμάτων. Με την κατανάλωση των εμπορευμάτων επιβιώνουμε από την μια αλλά από την άλλη καταστρεφόμαστε κοινωνικά: η κατανάλωση των εμπορευμάτων αναπαράγει και ενισχύει τον ατομικισμό. Έτσι δεν είναι ή κάνω λάθος; Τώρα, που ο καπιταλισμός συρρικνώνεται, δημιουργούνται οι προϋποθέσεις καταστροφής των συνθηκών αναπαραγωγής αυτής της κοινωνικής και ψυχοπνευματικής ΑΝΑΠΗΡΙΑΣ.
6. Στην υπερβολή βρίσκεται η αλήθεια – η διττή αλήθεια της τρομακτικής επιθυμίας του Κυρίου και των κοσμογονικών δυνατοτήτων της εποχής μας. Μόνο που για πολλούς και πολλές από εμάς, που έχουμε συνειδητοποιήσει κάποια πράγματα, το δίλημμα δεν είναι καθόλου μα καθόλου υπερβολικό. Φαίνεται, και είναι, τόσο απλό!
7. Σήμερα θα σπείρω φασόλια τούρκικα, όπως τα λένε οι Πόντιοι. Αλλού τα λένε χάντρες. Αναρριχώμενα, πανύψηλα. Δεν τα τρώμε πράσινα (φασολάκια, αν και τρώγονται και έτσι) ούτε ξερά. Τον Οκτώβριο μαζεύουμε τους σπόρους, τα φασόλια, πριν ξεραθούν, όταν είναι μαλακοί ακόμα. Το φαγητό με αυτά το λένε ξεσπυριστά.