φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα
ΑΠΟ τις πρώτες μέρες που έσκασε μύτη η Σχολή, Φεβρουάριο του 2009, είχα ήδη ξεκαθαρίσει τις επιδιώξεις μου, μία εκ των οποίων ήταν και είναι η με κάθε τρόπο συμβολή στη διάλυση της ιστορικής, νεκροζώντανης Αριστεράς. Είχα γράψει ότι ή η οριστική αποχώρησή της θα είναι αναγκαία, αν και όχι και επαρκής, προϋπόθεση για την εμφάνιση μιας Αριστεράς που θα αποκηρύττει καθαρά και σθεναρά τον εκλογικισμό, τον κυβερνητισμό και τον μεταρρυθμισμό ή μια νέα Αριστερά θα διαλύσει την ιστορική ή θα είναι ταυτόχρονες οι διαδικασίες της αποχώρησης της μιας και της εμφάνισης της άλλης. Έχω την αίσθηση ότι συμβαίνει το τρίτο.
ΩΣ πρώτος στόχος είχε επιλεγεί η διάσπαση και η διάλυση του ΣΥΡΙΖΑ. Έκρινα ότι πρέπει να είναι ο πρώτος γιατί είναι και ο εύκολος. Ο δεύτερος στόχος είναι η διάσπαση και η διάλυση του ΚΚΕ – γι΄ αυτόν θα γράψω σε ένα από τα προσεχή σημειώματα και θα δούμε γιατί είναι πιο δύσκολος. (Υποστηρίζω ότι θα διαλυθεί κατά την φοβερή και τρομερή πενταετία 2020 – 2025). Γιατί όμως ο στόχος της διάσπασης και της διάλυσης του ΣΥΡΙΖΑ ήταν εύκολος; Ακριβώς λόγω του εκλογικισμού, του κυβερνητισμού και του μεταρρυθμισμού του. Κάθε αριστερό κόμμα που θέλει να κυβερνήσει, να διαχειριστεί δηλαδή το καπιταλιστικό Κράτος, θεσμός που αναπαράγει τις καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής, είναι καταδικασμένο να εξαφανιστεί. Εάν τα ηγετικά στελέχη του νομίζουν ότι θα υλοποιήσουν το πρόγραμμά τους, ότι θα διαχειριστούν το καπιταλιστικό Κράτος προς όφελος των εργαζομένων, ότι μέσω της κοινωνικής δικαιοσύνης θα τονώσουν την παραγωγή και θα εξασφαλίσουν την ανάπτυξη, μοντελάκι παντελώς φιλελεύθερο, τότε πολύ γρήγορα θα διαπιστώσουν ότι αυτό είναι αδύνατο – και θα αποδειχθεί ότι οι αυταπάτες ήταν οι σύμβουλοί τους. Και είναι θέμα χρόνου, στις μέρες μας, η συγκόλληση του επιθέτου νέο – στον όρο φιλελεύθερος! Εγκληματική αφέλεια, αφοπλιστική ανικανότητα! Και ή θα μεταλλαχτούν σε κέντρο ή δεξιά που θα αυτοαποκαλείται Αριστερά ή θα διασπαστούν. Εάν τα ηγετικά στελέχη γνωρίζουν ότι άλλα λένε σήμερα κι άλλα θα κάνουν αύριο, τότε είναι απατεώνες. Απάτη και διαχείριση του Κράτους από τη μια, αναπαραγωγή και διαιώνιση της αφέλειας από την άλλη. Για τον ΣΥΡΙΖΑ ισχύουν και τα δύο. Φαίνεται με την σημερινή διάσπαση.
ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ τη Ζωή που μου χαρίζει αυτές τις ωραίες μέρες, τις μέρες της διάσπασης και της διάλυσης του ΣΥΡΙΖΑ. Χρόνια τις περιμένω αυτές τις έξοχες μέρες!
Η διάσπαση του ΣΥΡΙΖΑ είναι ξεκαθάρισμα λογαριασμών μεταξύ των απατεώνων του κυβερνητισμού και των αφελών ιδεολόγων του κυβερνητισμού. Οι απατεώνες είναι πάντα πιο ρεαλιστές και κυνικοί από τους αφελείς ιδεολόγους. Οι ρεαλιστές πολεμούν πιο αποτελεσματικά από τους ιδεολόγους αφελείς, είναι πιο ταχείς ( η απάτη είναι μια μορφή ταχύτητας) και πιο αδίστακτοι ( η έλλειψη διστακτικότητας είναι επίσης μια μορφή ταχύτητας). Η ουσία του κάθε πολέμου είναι η ταχύτητα (άρα και η απάτη), δηλαδή η ανάληψη πρωτοβουλιών – η οποία χαρακτηρίζει μόνο αυτόν που δεν διστάζει. Αυτός που δεν διστάζει, που δεν φοβάται δεν είναι πάντα αδίστακτος, ανοικτίρμων και ανηλεής και αμείλικτος! Αδίστακτος είναι ο απατεώνας, και όχι μόνο αυτός. Αδίστακτος είναι ο Κύριος, αδίστακτα είναι τα τσιράκια Του, οι υπηρέτες Του. Και ως υπηρέτης του Κυρίου ημών καπιταλιστή η ηγετική συμμορία των απατεώνων του Τσίπρα είναι αδίστακτη. Άντε ρε Τσίπρα σε λίγο θα σημαίνει άντε σε βλάκα χαζοχαρούμενε απατεώνα.
Η Αριστερή Πλατφόρμα θα έπρεπε να είναι ήδη αυτόνομο κόμμα, αυτόνομη κοινοβουλευτική δύναμη μέσα στο Κοινοβούλιο και μάλιστα η τρίτη σε δύναμη – μετά τον ΣΥΡΙΖΑ και τη Νέα Δημοκρατία. Αύριο, μεθαύριο, πριν τις εκλογές, όποτε γίνουν, θα είναι, δεν υπάρχει καμιά απολύτως αμφιβολία. Ζουν από την πολιτική, είναι επαγγελματίες πολιτικοί και θα αναγκαστούν αύριο, μεθαύριο να μετεξελιχθούν σε αυτόνομη κομματική οντότητα. Σήμερα όμως δεν είναι. Γιατί δεν είναι τώρα αυτό που θα είναι αύριο, γιατί διστάζουν, γιατί αργοπορούν; Δεν είναι γιατί είναι μαλακοκάβληδες και μαλακόμυαλοι, αφελείς και αναποφάσιστοι δηλαδή, δεν είναι ρεαλιστές.
ΕΙΝΑΙ αιχμάλωτοι αφενός της κομματικής πίστης, του κομματικού πατριωτισμού, της οργανωτικής τυπολατρείας και αφετέρου του εκλογικισμού, κυβερνητισμού και μεταρρυθμισμού. Κύριος, νικητής δηλαδή, είναι αυτός που αποφασίζει, έγραψε ο Καρλ Σμιτ. Κι αυτός που ορίζει την πραγματικότητα, θα έλεγα εγώ. Η Αριστερή Πλατφόρμα διστάζει, δεν μπορεί να ορίσει ποιος είναι Αριστερά και ποιος όχι. Εάν το έκανε, θα ήταν ήδη αυτόνομη πολιτική οντότητα. Γιατί δεν μπορεί να ορίσει ποιος είναι Αριστερά, τι είναι η Αριστερά; Διότι η Αριστερή Πλατφόρμα είναι επίσης κρατικιστική Αριστερά, δηλαδή Αριστερά του εκλογικισμού, του κυβερνητισμού και του μεταρρυθμισμού. Ο μεταρρυθμιστής υποδεικνύει τον καπιταλιστή τι πρέπει να κάνει – για να υπάρξει ανάπτυξη, ας πούμε!
ΝΑ ποιο είναι το υπαρξιακό δίλημμα που βασανίζει και ταλαιπωρεί την Αριστερή Πλατφόρμα: να συνεχίσει να είναι κρατικιστική ή όχι; Αφού το δίλημμα αυτό δεν μπορεί να ξεπεραστεί, να διαλυθεί μέσα σε λίγες μέρες, είναι παντελώς αδύνατον, η Αριστερή Πλατφόρμα δεν θα μπορεί να αναλάβει πρωτοβουλίες, η βραδύτητα θα την παραλύει, τα τεράστια και πανίσχυρα κύματα του κοινωνικού πολέμου μια θα τη χτυπούν πάνω στα βράχια και μια θα τη βγάζουν στο ανοιχτό πέλαγος: ή θα γκρεμοτσακιστεί ή θα πνιγεί.
ΘΕΩΡΩ ότι θα προκρίνει το δρόμο του εκλογικισμού, του κυβερνητισμού και του μεταρριθμισμού. Δεν μπορεί να αρνηθεί τον εαυτό της. Δεν μπορεί να μετεξελιχθεί σε μια Αριστερά που θα διακηρύξει ότι δεν θα κυβερνήσει ποτέ, ότι θα ρίχνει κυβερνήσεις, ακόμα κι αν αυτοαποκαλούνται αριστερές. Και εάν ποτέ γίνει κυβέρνηση, δεν μου επιτρέπεται να το αποκλείσω, αν και μάλλον ως τσόντα σε κάποια μελλοντική κυβέρνηση συνεργασίας τη βλέπω, θα δούμε και πάλι το ίδιο έργο: διάσπαση και ξανά μανά τα ίδια. Αλλά όλα αυτά θα δοκιμαστούν και θα λήξουν ανεπιστρεπτί κατά την τρομερή και φοβερή πενταετία 2020 – 2025, κατά την οποία θα ζήσουμε την εξαφάνιση της κρατικιστικής Αριστεράς, του ΚΚΕ συμπεριλαμβανομένου.
ΣΤΙΣ προσεχείς εκλογές, όποτε κι αν γίνουν, η Αριστερή Πλατφόρμα θα εκφράσει πολιτικά ένα αρκετά μεγάλο μέρος του ΟΧΙ της 5ης Ιουλίου. Μου φαίνεται αδιανόητο να μην συμμετάσχει αφού η επιβίωση των στελεχών της, μεγάλων και μεσαίων και μικρών, εξαρτάται από τα βουλευτιλίκια και τις κρατικές επιδοτήσεις προς τα κόμματα. Μιας και ο αριθμός των θυμάτων της καπιταλιστικής επίθεσης αναπόφευκτα θα μεγαλώνει, η Αριστερή Πλατφόρμα θα καθιερωθεί ως πολιτική δύναμη – με ημερομηνία λήξης την πενταετία 2020 – 2025. Ένα νέο ανάχωμα δημιουργείται. Μέλλει να δούμε πότε ακριβώς, ποιος και πως θα το ισοπεδώσει.
Με την πρώτη ανάπαυλα της τρικυμιώδους πολιτικής επικαιρότητας θα γράψω για την Ιλιάδα και το Κεφάλαιο που έχω υποσχεθεί στον Λευτέρη, που ζει στην Αγγλία, και για τον Λόγο του ευαγγελιστή Ιωάννη – ο Φιλίστωρ περιμένει και δεν είναι ευγενικό να κάνεις τους άλλους να περιμένουν.
Ο τίτλος του αυριανού σημειώματος: τα κοινωνικά κινήματα (ως life style της ιστορικής Αριστεράς ) μας κυβερνάν και μας γαμάν.
Περιμένω αυτό το τελευταίο που αναφέρεις, να το αναλύσεις.
Εναλλακτικός τίτλος (αν θες) : Οι αριστεροί που πουλάνε οδύνη για να αγοράσουν ηδονή.