φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα
ΈΧΟΥΝ σκατώσει τα σώβρακά τους και τις κιλότες τους από τον φόβο κρατικοί- δημόσιοι υπάλληλοι και συνταξιούχοι. Τους καταλαβαίνω, δεν τους κατηγορώ, κάθε άλλο. Αν ήμουν στη θέση τους κι εγώ θα το είχα λερώσει το σώβρακό μου. Μια ενδεχόμενη χρεοκοπία του Κράτους, μπορεί και προσωρινή, για ένα, δύο μήνες μόνο και μόνο για να τους υποτάξουν και να τους αναγκάσουν να κλίνουν το γόνυ ικετεύοντες για μισθό 700 εβρά το μήνα και σύνταξη 300-500, (επαναλαμβάνω, χρεοκοπία του Κράτους, δεν υπάρχει χρεοκοπία έτσι γενικά και αόριστα), θα τους καταδίκαζε σε απόγνωση και απελπισία και πείνα. Θα ήταν αχαριστία και αγνωμοσύνη να αδιαφορήσουμε ή να τους κρίνουμε. Ή να λησμονήσουμε ότι οι κρατικοί- δημόσιοι υπάλληλοι και οι συνταξιούχοι με τον μισθό τους και τη σύνταξή τους συντηρούν και βοηθούν πάρα πολλούς άλλους, ανέργους και φτωχούς και γλίσχρα αμειβόμενους και άλλους ανήμπορους. Όχι, δεν ήμασταν, δεν είμαστε και δεν θα είμαστε ποτέ αχάριστοι και αγνώμονες, ποτέ!
ΕΔΩ και μερικούς μήνες η γυναίκα μου η Τασούλα φροντίζει ένα γέρο συνταξιούχο και παίρνει 300 ευρά τον μήνα. Δεν μπορείτε να φανταστείτε πόσο έχουμε ανασάνει, τι μεγάλη βοήθεια είναι αυτά τα τριακόσια ευρά – τόσα χρειαζόμαστε για να ζήσουμε εδώ στο χωριό ως άρχοντες εμείς και αρχοντόπουλα τα παιδιά – παράγοντας βέβαια ένα πολύ μεγάλο μέρος της τροφής μας αλλά και άλλα πολλά – δεν αγοράζω στυλιάρι για την τσάπα, πάω στο δάσος. Σε περίπτωση χρεοκοπίας του καπιταλιστικού Κράτους ο γέρος, ο Μιχάλης, δεν θα πάρει τη σύνταξή του και η Τασούλα ή θα συνεχίσει να τον φροντίζει χωρίς να πληρώνεται, πηγαίνοντάς του ένα πιάτο φαΐ το μεσημέρι, όπως κάνει και σήμερα, ή θα αδιαφορήσει. Σας διαβεβαιώ ότι θα συνεχίσει να το κάνει και ας μην παίρνει ούτε ένα εβρό! Ρωτήστε φίλους και φίλες που μας γνωρίζουν, δηλαδή έχουμε φάει και πιει μαζί, εάν αυτό που γράφω είναι παπαριά και θα σας πουν.
ΘΕΩΡΩ βέβαιο ότι σε λίγα χρόνια, ο μισθός των κρατικών-δημοσίων υπαλλήλων θα είναι 700 ευρά και η σύνταξη από 300 έως 500. Των περισσότερων εργαζομένων στον ιδιωτικό τομέα είναι ήδη από 200 έως 500 – μόνο στις μεγάλες βιομηχανίες πλησιάζει τα 900 αλλά η στρατηγική τους είναι η αντικατάστασή τους με νέους και μισθό τα 500. Να γιατί είμαι βέβαιος. Γνωρίζουμε ότι το σημερινό Κράτος είναι δημιούργημα της εποχής της επέκτασης του καπιταλισμού και δεν μπορεί να συνεχίσει να υπάρχει με αυτόν τον τρόπο στην εποχή της συρρίκνωσης του καπιταλισμού: τα έξοδα, οι δαπάνες είναι πολλές αλλά τα έσοδα τείνουν να μειώνονται: αυτή η αναντιστοιχία επιβάλλει και μείωση δαπανών και μείωση μισθών. Από την άλλη, οι συντάξεις είναι συντάξεις της εποχής της επέκτασης του καπιταλισμού και δεν μπορεί να συνεχίσουν να υπάρχουν με αυτόν τον τρόπο στην εποχή της συρρίκνωσης του καπιταλισμού: αυτά που δίνουν τα ασφαλιστικά ταμεία είναι πολύ περισσότερα από αυτά που εισπράττουν λόγω μαύρης εργασίας και ανεργίας και άρνησης καταβολής ασφαλιστικών εισφορών.
ΟΛΑ αυτά τα γνωρίζουν οι κρατικοί-δημόσιοι υπάλληλοι και οι συνταξιούχοι, όλοι και όλες τα γνωρίζουμε. Το ζήτημα είναι πως θα φτάσουμε στο σημείο να αποδεχτούμε αυτή τη νέα κατάσταση. Πώς θα δεχτούν οι κρατικοί- δημόσιοι υπάλληλοι να παίρνουν 700 εβρά το μήνα, πώς οι συνταξιούχοι 300 με 500 ευρά το μήνα; Εάν δεν το δεχτούν, μια μέρα δεν θα έχει ούτε μισθό ούτε σύνταξη! Το χρήμα ως μέσον καθυπόταξης και καταστολής! Τι θα κάνουν εάν για ένα μήνα, δύο μήνες δεν πάρουν τον μισθό τους και τη σύνταξή τους; Θα τρέξουν να γονατίσουν και να εκλιπαρήσουν; Θέλουμε μισθό 700 εβρά το μήνα, θέλουμε σύνταξη 300 και 400 και 500 εβρά το μήνα, και πολλά είναι, σε ευχαριστούμε Κύριε που θα μας τα δώσεις, σε ευχαριστούμε από τα βάθη της καρδιάς μας.
Η κυβέρνηση και οι δανειστές μας και οι εγκυρότερες δεξαμενές σκέψης τα γνωρίζουν όλα αυτά. Γνωρίζουν όμως ακόμα ότι υπάρχουν δύο Ελλάδες και αυτό τους βάζει σε πολλές σκέψεις. Κι αν καταφέρουν και επιβιώσουν χωρίς μισθό και σύνταξη, σε αυτή την πιο κομμουνιστική χώρα του κόσμου, και δεν σκύψουν το κεφάλι και δεν δεχτούν τον ζυγό στον τράχηλό τους, τι κάνουμε μετά;
ΓΙΑ όλα αυτά τα ζητήματα, για τις δύο Ελλάδες, την επίσημη, την Ελλάδα του Κράτους και του Κυρίου, και την ανεπίσημη, την Ελλάδα των Υποτελών Παραγωγών, την κομμουνιστική Ελλάδα, θα σκεφτούμε και θα γράψουμε αύριο γιατί τώρα ξημερώνει και θελωπρέπει να πάω στον κήπο να φυτέψω ντομάτες, πιπεριές φλωρίνης, μαυρομάτικα φασόλια, αγγούρια, κολοκυθάκια, μπάμιες, καρπούζια και πεπόνια.