φίλες καί φίλοι, καλή σας μέρα
Για να καταστείλει την απεργία των εργαζομένων στο Καζίνο του Λουτρακίου, στην οποία συμμετέχει το 98%, η Διοίκηση της Επιχείρησης κήρυξε ανταπεργία (lockout) και ανεστάλη η λειτουργία του. Το δίλημμα που βάζει στους εργαζόμενους είναι σαφές: ή θα επιστρέψετε στην εργασία σας χωρίς να ικανοποιηθούν τα αιτήματά σας ή το Καζίνο θα παραμείνει κλειστό για όλος και όλες, για απεργούς και απεργοσπάστες. Λογικά σκεπτόμενοι, οι εργαζόμενοι θα πρέπει να θέσουν τη Διοίκηση ενώπιον του διλήμματος: ή θα ικανοποιηθούν όλα μας τα αιτήματα και μετά θα επιστρέψουμε στη δουλειά μας ή το Καζίνο δεν πρόκειται να ξαναλειτουργήσει, στ΄ αρχίδια μας και στο μουνί μας – εμείς μπορούμε να ζήσουμε κι αλλιώς.
Ένας από τους δύο θα σκύψει το κεφάλι, θα υποχωρήσει, θα ηττηθεί. Ποιος θα είναι, δεν το γνωρίζουμε. Μια τρίτη επιλογή είναι ο συμβιβασμός, η αμοιβαία υποχώρηση. Αλλά η ανταπεργία είναι ένδειξη ότι αυτή η τρίτη επιλογή έχει ήδη ακυρωθεί.
Η ανταπεργία είναι ένας τρόπος αφενός ακύρωσης της υπόστασης του εργαζόμενου και αφετέρου της απεργίας. Με την ανταπεργία λέει ο Κύριος: δεν σε χρειάζομαι, δεν σε έχω ανάγκη, δεν εξαρτώμαι από εσένα. Με αποτέλεσνα, μόλις έκλεισε η επιχείρηση, η απεργία έπαυσε να είναι απεργία! Εάν έκλεινε οριστικά και αμετάκλητα, οι εργαζόμενοι, απεργοί και απεργοσπάστες, θα απολύονταν. Οι απολυμένοι δεν μπορούν να απεργήσουν, για να απεργήσεις πρέπει να έχεις δουλειά. Η απεργία απολυμένων είναι μια απεργία χωρίς νόημα, είναι αντίφαση εν τοις όροις. Όπως δεν μπορεί να απεργήσει ο αυταπασχολούμενος, ο άνεργος, ο συνταξιούχος έτσι δεν μπορεί να απεργήσει και ο οριστικά ή προσωρινά απολυμένος. Το Καζίνο όμως έκλεισε προσωρινά, οπότε κι οι εργαζόμενοι είναι προσωρινά απολυμένοι. Οπότε, προσωρινά δεν μπορούν να απεργήσουν! Επειδή όμως είναι προσωρινό το κλείσιμο η κατάσταση είναι σύνθετη: και δεν είναι απεργοί και είναι. Τι είναι όταν δεν είναι απεργοί; Είναι άνεργοι, ελεύθεροι μισθωτοί δούλοι!
Οι εργαζόμενοι εξέφρασαν την αποφασιστικότητά τους να μην υποχωρήσουν. Τονίζουν την αντισυνταγματικότητα της ανταπεργίας και ζητούν να ανακληθεί, κι αν το αίτημα ικανοποιηθεί θα επιστρέψουμε στην προτέρα κατάσταση: οι απεργοσπάστες θα επιστρέψουν στην εργασία τους και οι απεργοί δεν θα είναι πια άνεργοι, ούτε όμως και θα εργάζονται, θα συνεχίσουν να απεργούν. Χέστηκε η φοράδα στο αλώνι. Αλλά η Διοίκηση του Καζίνου δεν κήρυξε την ανταπεργία για να την αναιρέσει αλλά για να ακυρώσει την υπόσταση του εργαζόμενου και να υποτάξει τους απεργούς. Μάταια λοιπόν ζητούν την επανόρθωση της αντισυνταγματικής εκτροπής. Το Σύνταγμα ο Κύριος το θεωρεί ως μια συμφωνία, έναν προσωρινό συμβιβασμό δηλαδή, την οποία τηρεί όποτε θέλει κι όπως θέλει.
Το αίτημα να ανακληθεί η αντισυνταγματική ανταπεργία, εκτός του ότι δεν έχει νόημα, υποδηλώνει μια αδυναμία, με την οποία και θα
ασχοληθούμε σήμερα. Και η αδυναμία αυτή είναι το χάσμα μεταξύ της αποφασιστικότητας των εργαζομένων να συνεχίσουν την απεργία, που δεν είναι απεργία, και της ικανότητας να επιβιώσουν χωρίς να εργάζονται για μεγάλο χρονικό διάστημα. Διότι, φίλες και φίλοι, θα νικήσει όποιος αντέξει. Ο Κύριος καπιταλιστής κηρύσσει ανταπεργία και κλείνει την επιχείρηση διότι είναι βέβαιος ότι ο ίδιος μπορεί να αντέξει περισσότερο από τους εργαζόμενους. Θεωρεί ότι η εξάρτηση των εργαζομένων από τον Κύριο καπιταλιστή είναι μεγαλύτερη από ό,τι του Κυρίου από τους εργαζόμενους. Ο Κύριος, το αφεντικό, ο εργοδότης μας δίνει ένα κομμάτι ψωμί και πρέπει να τον ευγνωμούμε γι΄ αυτό, να κλίνουμε το γόνυ και να τον ευχαριστούμε.
Θεωρητικά η βεβαιότητα αυτή του Κυρίου είναι μια αυταπάτη, μια σαπουνόφουσκα. Διότι ο Κύριος δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς τους εργαζόμενους Υποτελείς, οι εργαζόμενοι όμως μπορούν και παραμπορούν. Όταν μπορούν – διότι δεν μπορούν πάντα, μάλλον, τις περισσότερες φορές δεν μπορούν. Πότε μπορούν;
Μπορούν όταν είναι αγρότες που εργάζονται αλλά ταυτόχρονα παράγουν και την τροφή τους. Πολλοί μετανάστες στη Γερμανία και στην Αθήνα/Θεσσαλονίκη επέστρεφαν στα χωριά τους γιατί δεν άντεχαν το εργοστάσιο και την οικοδομή. Στη νότια Αφρική, τον 19ο και 20ό αιώνα, οι άποικοι έκοβαν τα δέντρα των ιθαγενών που τους παρείχαν τροφή για να τους εξαναγκάσουν να εργαστούν στις φυτείες τους, θα το γνωρίζετε. Μπορούν επίσης να επιβιώσουν χωρίς να εργάζονται για μεγάλο χρονικό διάστημα εάν τους φροντίζουν άλλοι εργαζόμενοι, εάν δηλαδή υπάρξει αλληλεγγύη. Υπάρχει και μια τρίτη περίπτωση: να αναζητήσουν να βρουν αλλού δουλειά.
Δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω την κατάσταση των εργαζομένων στο Λουτράκι Καζίνου. Προφανώς οι εργαζόμενοι θα ζουν εκεί κοντά. Αναρωτιέμαι σε ποιον ή σε ποιους από αυτούς τους τρεις τρόπους επιβίωσης χωρίς εργασία θα καταφύγουν. Μήπως κανένας από αυτούς δεν είναι πρόσφορος; Δεν το γνωρίζω. Εάν δεν είναι, η έκφραση αποφασιστικότητας δεν γεμίζει στομάχια και δεν πληρώνει λογαριασμούς. Εάν όμως υπάρχει ένας ή περισσότεροι, είναι βέβαιο ότι δεν θα ηττηθούν ακόμα κι αν ο Κύριος κάνει χαρακίρι, είναι ικανός, και το Καζίνο κλείσει οριστικά. Σε αυτή την περίπτωση θα πρέπει ευθαρσώς, προκλητικώς, προβοκατορίκως, απλά και ξάστερα να δηλώσουν όχι απλά την αποφασιστικότητά τους αλλά τον τρόπο με τον οποίο θα επιβιώσουν και θα ζήσουν χωρίς να εργάζονται ή εργαζόμενοι αλλού.
Ή το Καζίνο θα κλείσει, στ΄ αρχίδια μας και στο μουνί μας, ή θα λειτουργήσει μόνο εφόσον ικανοποιηθούν τα αιτήματά μας. Εμείς μπορούμε να ζήσουμε κι αλλιώς.