φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα
ΘΑ έχετε δει σε κάποιο χωριό κατσίκα (άλογο, αγελάδα) δεμένη σε πάσσαλο με μακρύ σχοινί. Κάτι παρόμοιο είχε δει και ο Νίτσε και έγραψε ότι σε αυτή την κατάσταση βρίσκεται το πλήθος των ανθρώπων των σοφών – εννοούσε όμως τον χρόνο, όχι τον χώρο (Ζωή και Ιστορία, δεν το βρίσκω να παραθέσω εκδότη και μεταφραστή). Ο άνθρωπος ο σοφός είναι παροντικό όν, δεν τον ενδιαφέρει το μέλλον, παρά μόνο ίσως των παιδιών του. Πιο πέρα δεν μπορεί να δει. Υπάρχουν όμως κάποιοι, λίγοι, ελάχιστοι, ελαχιστότατοι, που μπορούν να δουν το μέλλον. Μας είναι γνωστοί ως μάντεις, φιλόσοφοι, ιστορικοί, καλλιτέχνες (ζωγράφοι, σκηνοθέτες), λογοτέχνες, δραματουργοί, πολιτικοί. Δεν γνωρίζουμε πώς απέκτησαν αυτή τη μοναδική ικανότητα. Οι ψυχαναλυτές τη σχετίζουν με το τραύμα (της αποκόλλησης από τη μητέρα), οι νευροψυχολόγοι με τον τρόπο οργάνωσης του εγκεφάλου στη βρεφική και νηπιακή ηλικία, οι χριστιανοί θεολόγοι με το δώρο της χάρης του άκτιστου Θεού σε κάποια κτιστά πλάσματα. Όπως λίγοι είναι και οι μουσικοί, ζωγράφοι, γλύπτες, ποιητές, σκηνοθέτες και άλλοι. Κάποιοι άλλοι υποστηρίζουν ότι η συλλογική συνείδηση φροντίζει να εφοδιάζει την κοινότητα με πρόσωπα εφοδιασμένα γενετικά με μοναδικές ικανότητες (χάρισμα) ώστε να καλυφθούν οι ανάγκες της κοινότητας – να εκφραστούν και να επιλυθούν έγκαιρα τα προβλήματα που αναπόφευκτα προκύπτουν. Εν πάση περιπτώσει, αυτό που έχει σημασία είναι ότι είναι λίγοι.
ΤΑ πρόσωπα αυτά είναι πολύ χρήσιμα για τους ισχυρούς και πλούσιους, για την άρχουσα τάξη, η οποία δεν βλέπει πέρα από τη μύτη της – κάποτε αυτά τα πρόσωπα ήταν οι αρχηγοί ή οι ηγέτες της κοινότητας. Κάποια από αυτά τα πρόσωπα συνδέουν το μέλλον τους με αυτό των ισχυρών δρώντων και εργάζονται γι΄ αυτούς – είναι οι σύμβουλοι. Ο σύμβουλος του Αγαμέμνονος στην Ιλιάδα ήταν ο μάντης Κάλχας που γνώριζε τα σημερινά, τα μελλοντικά και τα περασμένα (Α 70, ος ηιδη [γνώριζε] τά τ’ εόντα, τά τ΄ εσσόμενα, πρό τ’ εόντα). Από τότε δεν έχει αλλάξει τίποτα. Ο σύμβουλος γνωρίζει ιστορία, έχει μια όσο το δυνατόν πληρέστερα εποπτεία της συγκυρίας, μπορεί να εντοπίσει τα μελλοντικά προβλήματα και να προτείνει λύσεις. Η διορατικότητά του, η οξυδέρκειά του βασίζεται σε ένα συγκεκριμένο τρόπο σκέψης που μας είναι γνωστός: αναρωτιέται πάντα για το χειρότερο που θα μπορούσε να συμβεί. Να σας θυμίσω ένα γνωστό παράδειγμα: ο σύμβουλος κυβερνήσεων των ΗΠΑ Μπρεζίνσκι υποστήριξε ότι ο καπιταλισμός και ο δυτικός πολιτισμός θα βρεθεί ενώπιον πολύ δυσάρεστων καταστάσεων και ο μόνος τρόπος να τις αντιμετωπίσει είναι η κατάκτηση της Ευρασίας, η διάλυση δηλαδή της Ρωσίας και της Κίνας.