Οι δύο τρόποι εξόντωσης του θανάτου

 

 

Ο θάνατος, αρσενικού γένους, είναι ο απεχθεστέρος εχθρός του δυτικού Κυρίου –  είναι ο ισχυρότερος αντίπαλός του. Εάν είναι μια φυσική διαδικασία –  και είναι, όλοι οι ζωντανοί οργανισμοί γεννιούνται και πεθαίνουν –  τότε και η φύση είναι ο απεχθέστερος εχθρός, ο ισχυρότερος αντίπαλος του δυτικού Κυρίου. Ο θάνατος είναι ένα ελάττωμα, ένα κουσούρι της φύσης, που πρέπει να διορθωθεί﮲ είναι ένα πολύτυπτυχο πρόβλημα που πρέπει να επιλυθεί. Μία από αυτές τις πτυχές είναι η απαράμιλλη ικανότητά του να κρύβεται –  είναι σαν τον αντάρτη στη ζούγκλα. Η ακαταμάχητη αυτή ικανότητα τον κάνει αδιάλλακτο εχθρό – δεν μπορούμε, εμείς οι δυτικοί Κύριοι,  να καταφύγουμε στην απάτη και στη πειθώ για να τον εντοπίσουμε﮲ και να τα καταφέρουμε, δεν θα μπορέσουμε να συζητήσουμε μαζί του, να τον εξαπατήσουμε ή να τον πείσουμε, ορθολογικά μιλώντας, με επιχειρήματα δηλαδή,  να αποχωρήσει: είναι ανυπάκουος, απείθαρχος, αμετάπειστος, ανυποχώρητος, αγύριστο κεφάλι. Εμείς όμως είμαστε απόγονοι των ηρώων της Ιλιάδας και θα εφαρμόσουμε την μέθοδο που κληρονομήσαμε από αυτούς και την οποία εφαρμόζουμε αποτελεσματικά εδώ και πολλές χιλιετίες – θα τραβήξουμε το ξίφος, θα βγάλουμε το μαχαίρι: θα τον βρούμε και θα τον εκτελέσουμε,  ευθύς αμέσως, ες το παραχρήμα, όπως θα έλεγε και ο Πλάτων. Η εκπλήρωση όμως της αιώνιας,  διακαούς επιθυμίας της εξόντωσης του θανάτου, της επίτευξης της σωματικής αθανασίας, έρχεται αντιμέτωπη με δύο επιπλέον προβλήματα: πώς  θα μπορέσουμε να τον εντοπίσουμε; Κι αν δεν μπορέσουμε;

Continue reading →

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

Η εκλογή των βουλευτών κάθε τέσσερα χρόνια από τους πολίτες μέσω της μυστικής ψήφου είναι μια σ ύ γ κ ρ ο υ σ η  μεταξύ των υποψηφίων βουλευτών και μεταξύ των αντιπάλων κομμάτων  με δύο αντικείμενα διαμάχης: το β ο υ λ ε υ τ ι λ ί κ ι  και η σ υ γ κ ρ ό τ η σ η  τ η ς   κ υ β έ ρ ν η σ ης ,  που συντονίζει τη λειτουργία του κράτους, το οποίο με τη σειρά του συντονίζει τη λειτουργία της οικονομίας και της κοινωνίας. Άλλο αντικείμενο διαμάχης δεν επιτρέπεται! Και, εάν εμφανιστεί, πρέπει να εξολοθρευτεί. Εάν εμφανιστεί κάποιο κόμμα και κάποιος ηγέτης που θα προσθέσει ένα νέο αντικείμενο διαμάχης, ας πούμε μια ριζική κοινωνική μεταρρύθμιση, πολύ σύντομα θα τον βρούνε πεταμένο σε κάποιο χαντάκι. Τα όρια του κοινοβουλευτικού συστήματος είναι σαφή και προστατεύονται από το ίδιο το κράτος. Εάν υπάρξει κάποιο ενδεχόμενο υπέρβασης των ορίων, η κοινοβουλετική δημοκρατία αυτοκαταργείται, όπως πολύ καλά γνωρίζουμε. Με λίγα λόγια: ή χαντάκι ή δικτατορία. 

ΑΥΤΟ το ή χαντάκι ή δικτατορία είναι ένα από τα πολλά πράγματα που δεν πρέπει να τα συζητάμε, είναι μία ακόμα περίπτωση που δεν πρέπει να βλέπουμε την πραγματικότητα κατάματα, ως έχει. Αντ’ αυτού, άλλοι θα παραγάγουν αυταπάτες κι άλλοι θα τις υιοθετούν. Είμαστε όλοι και όλες ίσοι έναντι του νόμου, η δημοκρατία παρέχει ίσες ευκαιρίες σε όλους, μπορεί να υπάρξει κοινωνική αλλαγή μέσω των κοινοβουλευτικών αλλαγών και άλλα πολλά. Η κομβική δραστηριότητα κάθε κοινοβουλευτικού κόμματος, σε όποιο φάσμα της πολιτικής κι αν κινείται, από την άκρα δεξιά ως την άκρα αριστερά, είναι η παραγωγή αυταπάτης ή αυταπατών. Οι παραγωγοί αυταπατών εκτιμώνται από το κράτος και αμείβονται πολύ καλά. Δύο καινοφανή επίκαιρα παραδείγματα είναι χαρακτηριστικά: η Μαρία Καρυστιανού  και ο σύντροφος κύριος Αλέξης Τσίπρας. Θα πουλήσουν αυταπάτες και θα εισπράξουν μία γενναιόδωρη βουλευτική αποζημίωση –  οι ψηφοφόροι θα την εξασφαλίσουν, θα τους κάνουν μάγκες με την ψήφο τους.

Continue reading →

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

ΘΑ ασχοληθούμε σήμερα με την Ονομαστική των ονομάτων της αρχαίας ελληνικής γλώσσας: θα διαβάσετε κάποια πράγματα και θα απορήσετε, θα αναρωτηθείτε, μα τι λέει ο άνθρωπος; Θα διατυπώσω κάποια ερωτήματα, στα οποία θα πρέπει να απαντήσετε – εάν δεν γνωρίζετε τις απαντήσεις, δεν πειράζει. Εάν όμως τις γνωρίζετε θα παρουσιαστεί μια ευκαιρία πρώτης τάξης να τις ξανασκεφτείτε. Αρχίζω λοιπόν και ερωτώ: Τι εννοείτε όταν λέτε “αρχαία ελληνική γλώσσα”; Υπήρχε αρχαία ελληνική γλώσσα; Θα εξοργιστείτε ασφαλώς και με το δίκιο σας. Θα ρωτήσω και πάλι: υπήρχαν ομιλητές που μιλούσαν την αρχαία ελληνική γλώσσα; Μα και βέβαια υπήρχαν –  οι αρχαίοι Έλληνες μιλούσαν την αρχαία ελληνική γλώσσα. Η διαπίστωση αυτή είναι ταυτόσημη με την αντίστοιχη, οι Νεοέλληνες μιλούν τη Νεοελληνική γλώσσα; Όχι, κατά κανένα τρόπο! Οι αρχαίοι Έλληνες δεν μιλούσαν κάποια αρχαία ελληνική γλώσσα, μιλούσαν κάποια διάλεκτο –  και ήταν πολλές, δεκάδες. Κατά συνέπεια, όταν λέμε αρχαία ελληνική γλώσσα εννοούμε το σύνολο των διαλέκτων που μιλούσαν οι αρχαίοι Έλληνες. Θα μπορούσε όμως να εννοούμε και κάτι άλλο. Θα μπορούσαμε να ταυτίσουμε την αρχαία ελληνική γλώσσα με την αττική διάλεκτο, αυτή που διδασκόμαστε στο σχολείο και στο Πανεπιστήμιο. Κι αυτό κάνουμε, αυτό έχουμε μάθει να κάνουμε. Τι μας ωθεί να κάνουμε αυτή την ταύτιση; Η γλωσσική αλλαγή: από την αττική διάλεκτο προήλθε η Κοινή της ελληνιστικής και ρωμαϊκής εποχής, από την οποία στη συνέχεια προήλθε η Νέα Ελληνική.

Continue reading →

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

ΕΑΝ συνεχιστεί η αυξητική τάση της εκλογικής αποχής, στις προσεχείς εκλογές το ποσοστό της αποχής θα ξεπεράσει πιθανώς το 50%. Η αύξηση του ποσοστού αυτού άρχισε το 2009 –  μέχρι τότε ήταν καθηλωμένο στο 20% από το 1974. Στο  ποσοστό αυτό συγκαταλέγονται ψηφοφόροι που δεν είναι, δεν ήταν ποτέ ψηφοφόροι, άνθρωποι που δεν γνωρίζουν καν ότι γίνονται εκλογές, που αδιαφορούν για αυτές, που  δεν έχουν καμία σχέση με την πολιτική – πρόκειται για ηλικιωμένους, κυρίως στην επαρχία, περιθωριακούς, Ρομά, ασθενείς με χρόνια νοσήματα κ.α. Το υπόλοιπο 30% ήταν ψηφοφόροι, τώρα όμως δεν είναι! Είναι σχεδόν ένας στους τρεις! Τι συνέβη σε αυτούς τους ανθρώπους και γύρισαν την πλάτη στις εκλογές, όχι όμως και στην πολιτική –  σκέψη, τουλάχιστον; Θα αυξηθεί κι άλλο αυτό το ποσοστό; Μέχρι πού μπορεί να φτάσει; Θα έχει κάποια επίπτωση στα πολιτικά πράγματα, εάν ξεπεράσει το 70 ή 80%;

Continue reading →

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

ΠΡΙΝ τριάντα χιλιάδες χρόνια, κάποιοι πρόγονοι μας, που δεν ήταν ούτε πρωτόγονοι ούτε άγριοι ούτε καθυστερημένοι ούτε απολίτιστοι, χρησιμοποιούσαν ως εργαλείο κυνηγιού, μπορεί και ως όπλο, το β λ ή μ α –  ακόντιο, βέλος τόξου, βέλη φυσοκάλαμου, πέτρα σφενδόνας , πιθανώς κι άλλα –  και ζ ω γ ρ ά φ ι ζ α ν  στα τοιχώματα των σπηλαίων της δυτικής Ευρώπης αλλά και αλλού ζώα που κυνηγούσαν, ανθρώπινες μορφές παράξενες, κυνηγούς και αποτύπωναν σημάδια της παλάμης τους, των χεριών τους, της ύπαρξής τους. Μετά από τριάντα χιλιάδες χρόνα, το απλό βλήμα των κυνηγών και πολεμιστών προγόνων μας, με το οποίο μπορεί και να πετυχαίναν κάποιο θηράματά τους, να το τραυματίσουν και να το ακολουθήσουν μέχρι να εξαντληθεί, έγινε α τ ο μ ι κ ή   β ό μ β α , με την οποία κάποιοι άνθρωποι σοφοί μπόρεσαν με ένα μόνο βλήμα να καταστρέψουν μια μεγάλη πόλη και να εξοντώσουν  όλους τους κατοίκους της. Μόνο με ένα βλήμα! Απίστευτο επίτευγμα! Και το επανέλαβαν! Η  ζ ω γ ρ α φ ι κ ή  όμως παρέμεινε ζωγραφική: χρώματα, πινέλα, μια επιφάνεια, ένας ή περισσότεροι ζωγράφοι, βραδύτητα, φαντασία, πολύς χρόνος, για να δημιουργηθεί κάτι το οποίο δεν είναι και πολύ χρήσιμο και απαραίτητο, δεν συμβάλλει στην αναπαραγωγή του είδους, του ατόμου και της κοινωνίας – θα μπορούσαμε να ζήσουμε και χωρίς αυτό.  Το μόνο που άλλαξε, που άλλαζε,  ήταν η επιφάνεια: από τα τοιχώματα των σπηλαίων στα μεγάλα αγγεία, στους τοίχους των σπιτιών και των ναών, στα σεντόνια και στα ρούχα, στους πίνακες και τις μεγάλες επιφάνειες των πολυκατοικιών (γκράφιτι). Γιατί όμως και πώς, από ποιους το βλήμα έγινε ατομική βόμβα ενώ η ζωγραφική παρέμεινε ζωγραφική; Υπάρχει κάποια σχέση μεταξύ ατομικής βόμβας και ζωγραφικής; Προοδεύσαμε που βελτιώσαμε και κάναμε το δόρυ του Αχιλλέα ατομική βόμβα; Παραμένουμε καθυστερημένοι που η ζωγραφική παραμένει ζωγραφική;

Continue reading →

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

ΕΧΩ υποστηρίξει ότι όλοι οι όροι της οικονομίας, της πολιτικής, της κοινωνικής δομής, της ηθικής, της φιλοσοφίας, της δικονομίας, της πολεοδομίας και της αρχιτεκτονικής, της γραμματικής θεωρίας είναι όροι ποιμενικής ή πολεμικής προέλευσης. Αυτό δεν μας παραξενεύει μιας και πρωτοελληνική και η εξ αυτής προερχόμενη η αρχαία ελληνική γλώσσα, ήταν ποιμενική-πολεμική –  δηλαδή, τα βασικά λεξιλόγια της δεν ήταν τροφοσυλλεκτικά ούτε αγροτικά, κυρίως γεωργικά, αλλά ποιμενικά-πολεμικά.  Σήμερα θα ασχοληθούμε με τις λέξεις λαός και δῆμος που στις μέρες μας δηλώνουν πλήθος ανθρώπων –  ελληνικός λαός, δήμος Αθηναίων (με τη σημασία του συνόλου των κατοίκων της πόλης της Αθήνας). Πλήθος ανθρώπων δηλώνουν και στις αρχαιότερες μαρτυρίες  –  στα κρατικά αρχεία των διοικητικών κέντρων της μυκηναϊκής Πύλου και κατόπιν στην Ιλιάδα και στην Οδύσσεια: σε αυτά τα κείμενα θα στρέψουμε την προσοχή μας για να μελετήσουμε την ετυμολογία τους και την αρχική τους σημασία. Θα δούμε ότι δεν δηλώνουν πλήθος ανθρώπως ανεξαρτήτως φύλου και ηλικίας αλλά μια συγκεκριμένη κοινωνική ομάδα. Η σημασία αυτή απαρχαιώθηκε με αποτέλεσμα να αποκτήσουν τη σημασία που έχουν σήμερα (σημασιολογική διεύρυνση). Ποια κοινωνική ομάδα δηλώνει η λέξη λ α ό ς  και ποια η λέξη δῆμος ; Θα δούμε ότι πρόκειται για την ίδια ομάδα: οι δύο λέξεις δηλώνουν διαφορετικές  σ τ ι γ μ έ ς της ίδιας δ ρ α σ τ η ρ ι ό τ η τ α ς  αυτής της κοινωνικής ομάδας.

Continue reading →

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

Η fight or flight response (μάχομαι ή φεύγω) είναι ένας φυσικός βιολογικός μηχανισμός, νόμος, θα μπορούσαμε να πούμε, στον οποίο υπόκεινται πολλά είδη ζώων, μεταξύ των οποίων και ο άνθρωπος ο σοφός: όταν αντιμετωπίζουμε μια απειλή, εάν μας παίρνει να συγκρουστούμε, να πολεμήσουμε, να αγωνιστούμε, το κάνουμε, χωρίς να γνωρίζουμε εάν θα νικήσουμε ή θα ηττηθούμε. Εάν κρίνουμε ότι δεν μας παίρνει, ότι η ήττα είναι βέβαιη και αναπόφευκτη,  αποφεύγουμε τη μάχη, φεύγουμε, την κοπανάμε, να γλιτώσουμε. Αυτό συμβαίνει και μεταξύ μεμονωμένων ατόμων και μεταξύ ομάδων. Στη πρώτη περίπτωση, μεταξύ μεμονωμένων ατόμων, τα πράγματα είναι απλά –  ο βιολογικός μηχανισμός λειτουργεί αυτόματα. Στη δεύτερη όμως τα πράγματα δεν είναι απλά – η ανθρώπινη κοινωνία δεν είναι αγέλη αντιλοπών να τρέχει να σωθεί μόλις εμφανιστεί ο θηρευτής. Θα πρέπει να αποφασίσει εάν θα συγκρουστεί ή θα φύγει και η απόφαση αυτή θα είναι το αποτέλεσμα μιας σύγκρουσης (πολιτική, με την ευρεία έννοια), στην οποία κάποιοι θα συμμετάσχουν  (μάχη) και κάποιοι θα αποφύγουν (φυγή).

ΘΑ πρέπει όμως να θυμόμαστε ότι η διαδικασία της συγκρότηση της πρωτοκοινωνίας, άρα και της ανθρωπογένεσης –  η κοινωνία προηγείται του ανθρώπου) άρχισε με κάποιο μοναχικό δενδρόβιο πρωτεύον θηλαστικό, λένε πώς ήταν ο ardipithecus ramidus,  που αναγκάστηκε να ζήσει στη σαβάνα αλλά ήταν τόσο βραδύ που δεν μπορούσε να  τρέξει για να αποφύγει τους θηρευτές του –  ήταν αναγκασμένο να τους αντιμετωπίσει και υπήρχε μόνο ένας τρόπος: η ομαδική αντιμετώπιση, η συνεργασία. Μόνο μάχη, η φυγή σημαίνει “θάνατος”! Αυτή ήταν, κατά τη γνώμη μου, η εκκίνηση της διαδικασίας της συγκρότησης της πρωτοκοινωνίας.

Continue reading →