γιατί δεν αποκλείω το ενδεχόμενο να μη συγκροτηθεί το κόμμα (της Καρυστιανού)

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

ΔΙΑΒΑΖΟΥΜΕ και ακούμε  ότι αυτές τις μέρες  εκτυλίσσεται η διαδικασία της συγκρότησης ενός κόμματος, ηγέτιδα (ηγέτις) του οποίου θα είναι η Μαρία Καρυστιανού. Δεν ξέρουμε πότε θα σκάσει μύτη. Όλοι και όλες είναι βέβαιοι και βέβαιες ότι το κόμμα θα συγκροτηθεί και θα εμφανιστεί στην πολιτική σκηνή και ότι επί κεφαλής θα είναι η Μ. Καρυστιανού. Διότι ηγέτης  ή ηγέτις είναι μια προσωπικότητα που ασκεί επιρροή στους ψηφοφόρους και θα ήταν θανάσιμο λάθος να μην είναι επικεφαλής η Καρυστιανού αλλά κάποιο άλλο πρόσωπο, στο οποίο ολημερίς και ολονυχτίς θα στρέφονται οι προβολείς της δημοσιότητας. Η Καρυστιανού ασκεί επιρροή στους ψηφοφόρους διότι έχει όλα εκείνα τα προσόντα που πρέπει να έχει ένας ηγέτης , ώστε να ασκεί επιρροή στο πλήθος των ποδηγετούμενων ψηφοφόρων-  παραμένοντας στην ελληνική σκηνή, τα είχε ο Ανδρέας Παπανδρέου, τα είχε ο Τσίπρας (τώρα δεν τα έχει!).  Όταν λέω επιρροή εννοώ ότι οι ψηφοφόροι ταυτίζονται με τον ηγέτη επειδή ακριβώς οι ίδιοι δεν έχουν αυτά τα προσόντα, τις ικανότητες. Όταν αυτή η προσωπικότητα τα έχει, λέμε ότι είναι χαρισματική . Τα προσόντα αυτά είναι: η ευφράδεια, η αποφασιστικότητα, η εντιμότητα, η δυναμικότητα, η ηλικία, η ομορφιά, η  σεξουαλικότητα (να είναι αντικείμενο πόθου), η μόρφωση, και ένα ακόμα, πολύ σημαντικό: η διασημότητα, η αναγνωρισιμότητα. Δεν είναι τυχαίο ότι πολλοί διάσημοι γίνονται βουλευτές –  όλοι οι βουλευτές πλέον είναι ή θα είναι διασημότητες του θεάματος (ηθοποιοί, τραγουδιστές), του αθλητισμού, της τηλεόρασης.  Η Καρυστιανού είναι διάσημη, δεν ήταν πριν ενάμιση χρόνο, και έχει επιπλέον ένα ακόμα προσόν: είναι γυναίκα. Και θα στραφεί προς δημοσιότητες, όπως ο Σφακιανάκης και ο Σεφερλής, μεταξύ των πολλών άλλων. Τα έχει όλα, άρα μπορεί και ασκεί επιρροή στο πλήθος. Έχει όλα τα προσόντα να ηγηθεί του υπό συγκρότηση κόμματος, να νικήσει, να σχηματίσει κυβέρνηση, να γίνει η πρώτη γυναίκα πρωθυπουργός εν Ελλάδι. Μπορεί ένας ηγέτης να τα έχει όλα αυτά, εάν δεν έχει όμως το σημαντικότερο, οι μέρες του είναι μετρημένες: πρέπει να είναι οξυδερκής, διορατικός, να ξέρει τι θα συμβεί, που πάνε τα πράγματα, διεθνώς και τοπικά. Ως προς αυτό, η διορατικότητα του Κ. Καραμανλή και το Α. Παπανδρέου ήταν αξεπέραστη –  ο Τσίπρας ήταν μια θλιβερή απομίμηση του δεύτερου –  και τώρα θλιβερότερη. Η οξυδέρκεια και η διορατικότητα της Μ. Καρυστιανού είναι πολλοί βαθμοί κάτω απο το μηδέν. Το παραβλέπουμε αυτό. Για να ηγηθεί του κόμματος πρέπει αυτό να συγκροτηθεί. Κι εδώ, φίλες και φίλοι, αρχίζουν τα δύσκολα.

Continue reading →

μπορεί η Αριστερά να κυβερνήσει χωρίς την Ακροδεξιά; μπορεί η Ακροδεξιά να κυβερνήσει χωρίς την Αριστερά;

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

ΠΟΛΥ συχνά διατυπώνω ερωτήματα που δεν ενοχλούν, πονάνε πολύ. Πονάνε πολύ γιατί πλήττουν καίρια έναν τρόπο σκέψης που είναι, κατά τη γνώμη μου, αναχρονιστικός, είναι για πέταμα, για τα μπάζα. Η αλλαγή του τρόπου σκέψης είναι μια μακροχρόνια και πολύ οδυνηρή διαδικασία αλλά:  αλλαγή σημαίνει ζωή και ζωή σημαίνει αλλαγή. Διευκρινίζω ότι, όταν με ρωτάν, δεν αποφεύγω ποτέ να απαντήσω. ΠΟΤΕ! Το να μην απαντάς είναι α σ έ β ε ι α  και α γ ν ω μ ο σ ύ ν η  προς τον ερωτώντα, ψυχική και διανοητική δειλία. Εάν δεν γνωρίζω ή δεν έχω κάποια απάντηση, ομολογώ ότι δεν γνωρίζω και ζητώ να μάθω ή ζητώ ένα περιθώριο χρόνου για να ερευνήσω, να μελετήσω και να σκεφτώ –  και να επανέλθω. Και να απαντήσω. Όταν εγώ ερωτώ, περιμένω κάποια απάντηση. Δεν χρειάζεται να την ακούσω! Ο αναγνώστης και η αναγνώστρια θα απαντήσουν, έστω μονολογώντας. Θα απαντήσω κι εγώ βέβαια στο ερώτημα που θέτω. Και, ή θα συμφωνήσουμε ή θα διαφωνήσουμε. Ή μπορεί να προκύψει μια ενδιάμεση, ρευστή και μεταβατική κατάσταση. Αλίμονο αν μας ενοχλούσαν οι διαφωνίες, αλίμονο εάν αναψοκοκκινίζαμε λόγω κάποιας διαφωνίας! Κάποιοι και κάποιες αναψοκοκκινίζουν, δεν πειράζει, με τα χρόνια θα τους περάσει.

Continue reading →

Θεσσαλονίκη-Αθήνα: 500 επιβάτες τρένου, 500 οδηγοί αυτοκινήτου – μια λυσιτελής, οδυνηρή, επικίνδυνη και γόνιμη σύγκριση

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

ΔΙΑΒΑΣΑΤΕ τον τίτλο και καταλάβατε περί τινος πρόκειται: για την αντίθεση κοινοχρησία/κοινοκτησία – ιδιοχρησία/ιδιοκτησία. Αυτή η αντίθεση  θα είναι το κομβικό, το κεντρικό, το θεμελιώδες, πώς αλλιώς να το πω, επίδικο του παγκόσμιου κοινωνικού πολέμου καθ΄ όλη τη διάρκεια του 21ου αιώνα –  κι αν δεν υπάρξει κάποια έκβαση, θα είναι και κατά τον 22ο αιώνα. Όλα θα κριθούν, εάν θα ζήσουμε ή θα πεθάνουμε, ως άτομα και ως κοινωνίες,  από το εάν θα διευρυνθεί η κοινοχρησία και η κοινοκτησία, δηλαδή ο εμμενής, ζωντανός κομμουνισμός και συρρικνωθεί η ιδιοχρησία και ιδιοκτησία (ΖΩΗ) ή συνεχιστεί η επέλαση της ιδιοχρησίας/ιδιοκτησίας (καπιταλισμός) και η συρρίκνωση της κοινοχρησίας/κοινοκτησίας (ΘΑΝΑΤΟΣ). Η αντίθεση αυτή εντοπίζεται σε όλα τα κοινωνικά πεδία, χωρίς την παραμικρή εξαίρεση. Σήμερα θα εστιάσω την προσοχή μου στο πεδίο της μετακίνησης των ανθρώπων, στο πεδίο της συγκοινωνίας, που αφορά και τις μεταφορές (του υλικού κοινωνικού πλούτου) και θα θέσω τρία θεμελιώδη ερωτήματα. Τι προτιμάτε, να κάνετε αυτό το ταξίδι με το τρένο ή με το αυτοκίνητο; Τι θα γίνει εάν καταργηθεί τα τρένα, τα λεωφορεία, το μετρό και μετακινούμαστε και ταξιδεύουμε μόνο με ιδιόκτητο, άρα και ιδιόχρηστο (ΙΧ!) αυτοκίνητο; Τι θα γίνει, εάν καταργηθεί το αυτοκίνητο και χρησιμοποιείται μόνο το τρένο και το λεωφορείο;

Continue reading →

το αδιέξοδο των αγροτών: οι δρόμοι είναι κοινόχρηστοι, όχι όμως κοινόκτητοι – σε ποιον ανήκουν;

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

ΕΧΟΥΜΕ στρέψει το βλέμμα μας στο αδιέξοδο των αγροτών και προσπαθούμε να το κατανοήσουμε. Η θεωρία του εμμενούς, ζωντανού κομμουνισμού και του εμμενούς, ζωντανού  κοινωνικού πολέμου όχι μόνο θα μας βοηθήσει σε αυτή την προσπάθεια αλλά θα αναδείξει και την αναγκαιότητα της θεωρίας για την κατανόηση τόσο της ιστορίας όσο της κοινωνικής και πολιτικής πραγματικότητας –  αλλά και την διατύπωση προβλέψεων (όχι προφητειών!). Ποιο είναι το αδιέξοδό τους;

ΤΟ αδιέξοδό τους οφείλεται σε μια αντίφαση που δεν μπορούν να άρουν οι αγρότες: οι δρόμοι είναι κοινόχρηστοι αλλά δεν είναι κοινόκτητοι. Πριν δούμε σε ποιον ανήκουν, ας εξετάσουμε την αντίφαση. Οι δρόμοι είναι κοινόχρηστοι, όπως είναι πολλοί άλλοι χώροι και εργαλεία και πρακτικές και αντιλήψεις και γνώσεις. Το ασανσέρ, λόγου χάριν, είναι κοινόχρηστο και κοινόκτητο. Ανήκει στους ενοίκους της πολυκατοικίας αλλά μπορεί να το χρησιμοποιήσει δυνάμει ο οποιοσδήποτε άνθρωπος του πλανήτη –  ένας φίλος από τη Χιλή, μια φίλη από τη Νέα Ζηλανδία. Τι θα γίνει εάν, για κάποιο λόγο, κάποια οικογένεια μπλοκάρει τη χρήση του ασανσέρ, κρατώντας διαρκώς την πόρτα στον όροφό της ανοικτή, παρεμποδίζοντας τους άλλους ένοικους να το χρησιμοποιήσουν; Το μπλοκάρισμα αυτό καταργεί την κοινοχρησία του ασανσέρ, έστω περιστασιακά, και είναι βέβαιο ότι η οικογένεια αυτή, θα φάει πολύ βρισίδι πριν φάει καρπαζιές. Και πολύ δικαιολογημένα –  τι λέτε εσείς;

Continue reading →

γιατί η μεσήλικη, δυναμική, φιλόδοξη, διαζευγμένη, παιδίατρος Καρυστιανού γοητεύει τις γυναίκες της καριέρας;

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

Η εμφάνιση και η πολιτική σταδιοδρομία της Μαρία Καρυστιανού, που φαντασιώνεται και φιλοδοξεί να γίνει η πρώτη γυναίκα πρωθυπουργός, είναι μια αφορμή για να εντοπίσουμε και να ερευνήσουμε κάποια ζητήματα που περνούν απαρατήρητα, με αποτέλεσμα να μην μπορούμε να κατανοήσουμε την κοινωνική πραγματικότητα και τους μετασχηματισμούς της. Ένα από αυτά τα ζητήματα είναι η κοινωνική, οικονομική και πολιτική ταυτότητα αυτών, ανδρών και γυναικών, που θα ψηφίσουν την Μαρία Καρυστιανού για να γίνει πρωθυπουργός.  Ποιοι και ποιες είναι; Τι καπνό φουμάρουν, δηλαδή, ποια είναι τα κοινά κοινωνικά, οικονομικά, ιδεολογικά, ψυχολογικά, διανοητικά και πολιτικά χαρακτηριστικά γνωρίσματα που τους διακρίνουν από το σύνολο των ψηφοφόρων;

ΓΙΑ να απαντήσουμε σε αυτό το σύνθετο ερώτημα πρέπει πρώτα να δούμε τη σύνθεση των ψηφορόρων με κριτήριο τη στάση τους και τη συμπεριφορά τους στις εκλογές.  Βλέπουμε, βλέπω, τρεις κατηγορίες. Η πρώτη και η μεγαλύτερη κατηγορία περιλαμβάνει αυτούς και αυτές που απέχουν –  42% στις εκλογές του 2019, 47% το 2023 (58% στις ευρωεκλογές του 2024). Στις εκλογές του 2027 θα ξεπεράσει το 50% –  αυτή είναι η γνώμη μου. Από αυτό το ποσοστό, το 20% δεν ξέρουν κάν αν γίνονται εκλογές, το υπόλοιπο όμως 30% είναι αυτοί και αυτές που έχουν κατανοήσει ότι δεν υπάρχει μεγαλύτερη απάτη από την κοινοβουλετική δημοκρατία, δηλαδή να αποφασίζεις ποιος θα αποφασίζει! Το ποσοστό αυτό τείνει να αυξάνει και ενδέχεται σε λίγα χρόνια πάνω από τον μισό πληθυσμό να απέχει, να θεωρεί τη δημοκρατία κραυγαλέα απάτη. Εάν υπάρχει κάποιο μέλλον, που διαμορφώνεται συλλογικά, οι άνθρωποι αυτοί είναι το μέλλον, αυτοί θα συμβάλουν στη διαμόρφωση του μέλλοντος. Θα ασχοληθούμε εκτενέστερα με αυτό το θέμα αργότερα, είναι πολύ ενδιαφέρον.

Continue reading →

γιατί η ακροδεξιά αγωνίστρια Καρυστιανού γοητεύει το αριστερό ακροατήριο;

φίλες κι φίλοι, καλή σας μέρα.

ΣΠΕΥΔΩ ευθύς αμέσως να διευκρινίσω ότι οι λέξεις “ακροδεξιά” και “αγωνίστρια” δεν είναι χαρακτηρισμοί υβριστικοί και  απαξιωτικοί: είναι όροι του πολιτικού λεξιλογίου. Είναι πολύ πιθανό, να μη πω βέβαιο, ότι πολλοί και πολλές που αυτοχαρακτηρίζονται αριστεροί και αριστερές, που ανήκουν στο πολιτικό φάσμα της Αριστεράς, από κέντρο-  μέχρι άκρο-, θα ψηφίσουν το κόμμα της Καρυστιανού στις προσεχείς εκλογές που θα γίνουν, κατά πάσα πιθανότητα, την άνοιξη του 2027. Αναρωτιέμαι: γνωρίζουν ότι η Καρυστιανού κινείται στο πολιτικό φάσμα της ακροδεξιάς ή δεν το γνωρίζουν; Μήπως πιστεύουν και υποστηρίζουν ότι η Καρυστιανού δεν έχει καμία σχέση με την ακροδεξιά; Θα γνωρίζουν βέβαια ότι ήταν στέλεχος (ή μέλος, δεν γνωρίζω ακριβώς) της Νέας Δημοκρατίας. Μήπως πιστεύουν και υποστηρίζουν ότι μετά την προσωπική της περιπέτεια, την οποία σεβόμαστε απολύτως, άλλαξε στρατόπεδο και μετακόμισε στο στρατόπεδο της Αριστεράς; Είναι αριστερή η Καρυστιανού; Θα μου πείτε ότι όλα αυτά είναι ετικέτες και κακώς τις υιοθετώ.  Εάν εσείς τα θεωρείτε ετικέτες, έχει καλώς. Εγώ βλέπω μια πολύ μεγάλη διαφορά ανάμεσα στη Δεξιά και στην Αριστερά, έχω τραβήξει μια σαφή και πολύ χοντρή διαχωριστική γραμμή ανάμεσά τους και κάποιος, κάποια ή θα είναι Αριστερός ή θα είναι Δεξιός ή θα είνα κάτι που θα περιέχει στοιχεία, άλλοτε λίγα κι άλλοτε πολλά, και από τα δύο αυτά πολιτικά φάσματα. Ούτε Αριστερός ούτε Δεξιός, δεν γίνεται. Πιθανότατα ο όρος Αριστερός να ενοχλεί πολλούς και πολλές , το καταλαβαίνω, αλλά δεν μπορώ να βρω άλλη λέξη. Διευκρινίζω ακόμα ότι περιλαμβάνω και τους αναρχικούς, όλων των τάσεων, στον φάσμα της Αριστεράς.

Continue reading →

η αρπαγή (απαγωγή) ανθρώπων (πλήθους και προσώπων) στον δυτικό πολιτισμό και την παγκόσμια ιστορία (1)

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

Η απαγωγή του πολιτικού ηγέτη Μαδούρο από τον αμερικάνικο στρατό είναι μια καλή αφορμή να διερευνήσουμε το ζήτημα της σχέσης του δυτικού πολιτισμού με την αρπαγή ανθρώπων –  πλήθους και μεμονωμένων προσώπων –  και να δούμε την παγκόσμια ιστορία υπό το πρίσμα της αρπαγής (απαγωγής).  Και να φέρουμε στο προσκήνιο δύο ζητήματα , τα οποία δεν έχουν προσεχθεί  και εξεταστεί όσο το επιβάλλει η σπουδαιότητα τους: αφενός το ζήτημα της καλυμμένης αρπαγής (απαγωγής) ανθρώπων – φυλακή, αναμορφωτήριο, ψυχιατρείο, σχολείο, γηροκομείο, νοσοκομείο, εργοστάσιο –  και αφετέρου το ζήτημα της κοινωνικής αιχμαλωσίας – της πολιτισμικής απαγωγής.

ΣΕ κανέναν άλλον πολιτισμό η αρπαγή ανθρώπων, πλήθους και προσώπων, δεν ήταν τόσο διαδεδομένη και αποδεκτή, εν πολλοίς, πρακτική όσο στον δυτικό πολιτισμό: τόσο η γένεση του δυτικού πολιτισμού (750-500 π. Χ. στην αρχαϊκή Ελλάδα) όσο και η υπερχιλιετής ελληνορωμαϊκή αρχαιότητα, βασίστηκαν στην αρπαγή εφήβων, νέων και γυναικών  (δούλοι), η αρπαγή γυναικών ήταν μια συνηθισμένη πρακτική για πολλές χιλιετίες (είναι άγνωστος ο αριθμός των γυναικών που απήγαγε ο Ζεύς, μεταξύ των οποίων και την ασιάτισσα Ευρώπη), ενώ  η απαγωγή ανθρώπων για ανταλλαγή με λύτρα μαρτυρείται ήδη στην Ιλιάδα και ασκείται συχνά στις μέρες μας. Η απαγωγή πολιτικών ηγετών είναι ένα νεωτερικό, καπιταλιστικό  φαινόμενο –  θα ασχοληθούμε με αυτό εν καιρώ, αφού περιγράψουμε πρώτα αδρομερώς την γενική εικόνα.

ΜΕΧΡΙ  το 5.000 π. Χ. η αρπαγή ανθρώπων ήταν άγνωστη: δεν υπήρχε λόγος, δεν υπήρχε ανάγκη αρπαγής ανθρώπων ούτε στις τροφοσυλλεκτικές -κυνηγητικές κοινωνίες ούτε στις πρώιμες αυτόνομες αγροτικές νεολιθικές κοινότητες (10.000-3.000

Continue reading →

μια σύντομη ιστορία του 21ου αιώνα (1)

 

Με το δοκίμιο ΜΙΑ ΣΥΝΤΟΜΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ 21ου ΑΙΩΝΑ προτείνω μια μέθοδο πρόγνωσης των κομβικών ιστορικών εξελίξεων που θα εκτυλιχθούν κατά τη διάρκεια του 21ου αιώνα και θα παραταθούν και κατά τον 22ο. Η μέθοδος βασίζεται σε ένα αξίωμα –  το εκθέτω στο πρώτο κεφάλαιο. Το αξίωμα παράγεται από το κομβικό πρόβλημα που αντιμετωπίζουν σήμερα όλες οι κοινωνίες του πλανήτη, που είναι καπιταλιστικές,  και θα αντιμετωπίσουν με πολύ μεγαλύτερη δριμύτητα στο μέλλον, καθ’ όλη τη διάρκεια του 21ου αιώνα.

Για να αναπαραχθεί μια κοινωνία, για να συνεχίσει να υπάρχει, πρέπει να υπάρχουν δύο προϋποθέσεις: να γεννιούνται παιδιά και να υπάρχει τροφή. Εάν από σήμερα, λόγου χάριν, οι γυναίκες πάψουν να γεννούν, μετά από 70-80 χρόνια ο άνθρωπος ο σοφός δεν θα υπάρχει πάνω στη Γη. Αυτό δεν πρόκειται να συμβεί –  στο εγγύς τουλάχιστον μέλλον. Όσο κι αν θα μειωθεί η γονιμότητα των ανδρών και των γυναικών, ο παγκόσμιος πληθυσμός θα αυξάνεται, αν και έχει παρατηρηθεί μια μείωση του ρυθμού αύξησης. Το 2050, καλώς εχόντων των πραγμάτων,  θα είμαστε πάνω από 10 δις. και το 70% τουλάχιστον θα ζει στις πόλεις, δεν θα παράγει τροφή. Η τροφή, φυτική και ζωική,  θα παράγεται από ένα ολοένα και μικρότερο αριθμό παραγωγών, ενώ την παραγωγή θα ελέγχουν λίγες και μεγάλες καπιταλιστικές πολυεθνικές επιχειρήσεις. Μέχρι την έλευση του βιομηχανικού καπιταλισμού (1770), η τροφή παραγόταν από τους ίδιους τους καταναλωτές, ενώ ο πλούτος και η ισχύς των γαιοκτημόνων, της άρχουσας τάξης των δουλοκτητικών και των φεουδαρχικών κοινωνιών, εξαρτώνταν από την εργασία των πολυπληθών δούλων και δουλοπαροίκων. Μετά από δύο αιώνες, η εξάρτηση έχει αντιστραφεί: η συντριπτική πλειονότητα του παγκόσμιου πληθυσμού δεν παράγει τροφή, ζει στις πόλεις και είναι εξαρτημένη από ένα ολοένα και περισσότερο συρρικνούμενο αριθμό μικρών ή μεσαίων αγροτικών επιχειρήσεων και αγροτικού πληθυσμού, κυρίως όμως από τις λίγες καπιταλιστικές πολυεθνικές επιχειρήσεις. Η αντιτροφή αυτή δεν αφορά μόνο την τροφή –  αφορά και τα φάρμακα, τα ρούχα, την κατοικία, την συγκοινωνία και τις μεταφορές και όλες τις άλλες κοινωνικές υπηρεσίες –  ύδρευση, αποχέτευση, ενέργεια, επικοινωνία. Κάποτε οι αφέντες μας ήταν εξαρτημένοι από εμάς, τώρα είμαστε εμείς από αυτούς. Δεν υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία: η αντιστροφή της εξάρτησης είναι μια αντεπανάσταση –  άρα επανάσταση, αφού κάθε αντεπανάσταση είναι μια επανάσταση. Κατά συνέπεια, ως επανάσταση, είναι μια μη αναστρέψιμη αλλαγή, που θα εδραιωθεί και θα παραταθεί κατά τη διάρκεια του 21ου αιώνα. Η αντεπανάσταση αυτή μπορεί να καταργηθεί μόνο με την κατάργηση τηςαντιστροφής της εξάρτησης, μόνο δηλαδή με την παραγωγή της τροφής και του άλλου  υλικού κοινωνικού πλούτου από τον ίδιο τον πληθυσμό ή από ένα μεγάλο μέρους του πληθυσμού. Αυτή η δυνατότητα δεν είναι και πολύ ορατή στο εγγύς μέλλον των προσεχών δεκαετιών. Η εδραίωση και η παράταση της αντιστροφής της εξάρτησης είνα μία από τις προγνώσεις για τον 21ο αιώνα. Ας δούμε και μία άλλη.

Continue reading →

το εκλογικό πρόγραμμα του κόμματος “ΔΕΝ ΕΧΩ ΟΞΥΓΟΝΟ”

φίλες και φίλοι

ΔΙΕΡΡΕΥΣΕ το βασικό προσχέδιο του εκλογικού προγράμματος του κόμματος “ΔΕΝ ΕΧΩ ΟΞΥΓΟΝΟ”, έφτασε στα χέρια μου και το δημοσιεύω για να το σχολιάσουμε, να το επεξεργαστούμε περαιτέρω, να το συμπληρώσουμε, να διευρύνουμε την κοινωνική φαντασία.

1. Θα δοθεί τρεις μήνες άδεια σε όλους τους εργαζόμενους και τις εργαζόμενους. Δεν είναι δίκαιο, δεν είναι σωστό να υπάρχουν εργαζόμενοι που παίρνουν τρεις μήνες άδεια και δουλεύουν τρεις μήνες λιγότερο και όλοι οι υπόλοιποι ένα κι αυτόν με το ζόρι. Για να ξεκουραστούμε και να εργαστούν οι νεώτεροι, έχοντας κατά νου ότι με την αυτοματοποίηση και την τεχνητή νοημοσύνη θα αυξάνεται διαρκώς, αργά αλλά σταθερά η ανεργία. Αυτή είναι η στρατηγική επιδίωξη του κόμματος, αυτή θα είναι και ο τίτλος του κόμματος. Κι αν στο μέλλον επιταχυνθεί και γενικευτεί η εκδίωξη τω εργαζομένων από την εργασία λόγω της τεχνολογίας το κόμμα μπορεί να μετονομαστεί σε ΕΞΑΜΗΝΗ ΕΡΓΑΣΙΑ. Τώρα, αν κάποιος δεν θέλει να εργάζεται τρεις μήνες λιγότερο, γιατί δεν θα ξέρει τι να κάνει και μπορεί να κόψει τις φλέβες του θα υπάρξει ρύθμιση για εργασια 13, 14 και 15 μηνών εργασία το χρόνο για να αποφευχθούν τα δράματα και η αιματοχυσία.

2. Θα αυξηθούν 50% το επίδομα της ανεργίας, το κοινωνικό επίδομα αλληλεγγύης και όλα τα επιδόματα που δίνονται –  λοχείας, γέννησης, κηδείας, αναπηρίας και άλλα πολλά.

3. Θα δοθεί ένας χρόνος άδεια στους γονείς, και στη μητέρα και στον πατέρα, για να είναι κοντά στο νεογέννητο βρέφος ώστε να αποκτήσει την απαραίτητη αυτοπεποίθηση που θα του χρειαστεί στην ενήλικη ζωή του και να εξασφαλιστεί η καλή του ψυχική υγεία.

Continue reading →

θα τους εξωθήσουν σε ταπεινωτική ήττα, αφού τους αφήσουν να ξεροσταλιάζουν στους δρόμους μέχρι να φύγουν

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

ΟΙ αγρότες, γεωργοί και κτηνοτρόφοι και άλλοι, μικρών και μεσαίων ιδιοκτησιών και επιχειρήσεων, είναι ένα βαρίδι το οποίο το κράτος και η κυβέρνηση θέλουν να απαλλαγούν  –  και επιχειρούν να το κάνουν. Και, όπως βλέπω, πιθανότατα θα τα καταφέρουν, περιορίζοντας και διαχειριζόμενοι τις συνέπειες που θα προκύψουν. Ο αριθμός αυτών των αγροτών τείνει  να μειώνεται, είναι μικρός, και μετά από δέκα με είκοσι χρόνια, δεν θα υπάρχει αυτό το είδος ανθρώπου. Οπότε το ειδικό βάρος τους στην οικονομική και πολιτική ζωή δεν είναι μεγάλο, είναι πολύ μικρό. Θα δείξω σήμερα γιατί αυτοί οι αγρότες είναι βαρίδι για τον καπιταλισμό και το κράτος, γιατί θα εξαφανιστούν, ποια κατάσταση θα επικρατήσει και ποιες θα είναι οι συνέπειες για εμάς –  για την πλειονότητα των εργαζομένων και των συνταξιούχων, για τους άνεργους και τους άεργους. Με άλλα λόγια, τι θα τρώμε στο μέλλον, θα είναι φτηνή η ακριβή η τροφή, θα υπάρχει δομική διατροφική ασφάλεια ή σε εισέλθουμε σε μια εποχή παρατεταμένης επισιτιστικής κρίσης;

ΘΑ κάνω όμως πρώτα δύο πολύ σύντομες παρεκβάσεις για να διευκρινίσω δύο κομβικής σημασίας, πολύ βασικά και αλληλένδετα ζητήματα –  διευκρίνιση που θα μας βοηθήσει να κατανοήσουμε πολλές και κρίσιμες πτυχές της κοινωνικής, οικονομικής, πολιτικής και διατροφικής ζωής και πραγματικότητας. Η πρώτη: το ύψος του ημερομίσθιου, του μισθού, καθορίζεται και από το ύψος της τιμής των ειδών διατροφής. Όσο πιο χαμηλές είναι οι τιμές των ειδών διατροφής, τόσο πιο χαμηλό είναι το μεροκάματο και ο μισθός –  και το αντίθετο. Το μεροκάματο και ο μισθός μπορεί να είναι πάρα πολύ χαμηλό, εάν οι εργάτες δεν αγοράζουν την τροφή τους αλλά την παράγουν οι ίδιοι. Αυτός είναι ο λόγος που οι βιομηχανίες, για να αυξήσουν τα κέρδη τους, μετακινούνται σε αγροτικές περιοχές, όπου εκεί οι εργαζόμενοι παράγουν ένα μικρό ή μεγάλο μέρος της τροφής τους. Υπάρχει όμως ένα πρόβλημα: οι περιοχές αυτές πια δεν υπάρχουν –  μάλλον, εξαφανίζονται, δεν θα υπάρχουν σε πολύ λίγα χρόνια. Οπότε, το μόνο που απομένει είναι οι όσο το δυνατόν χαμηλότερες τιμές των ειδών διατροφής –  η εύρεση τρόπων παραγωγής τροφίμων με μεγάλη παραγωγικότητα και μικρό κόστος. Η θρεπτική αξία της τροφής μας είναι παντελώς αδιάφορη: αρκεί να τρώνε. . .

Continue reading →